Beste mannen,

Laatst sprak ik als trouwambtenaar tijdens een voorgesprek bruidspaar Agnes en Rene. Ik vroeg hen onder ander naar het aanzoek. Het viel even stil. Ongemakkelijk geschuif op stoelen. Wat bleek. Rene heeft Agnes gevraagd op een vakantie in Brazilië. Daar wilde ze altijd al heen en Rene bedacht daar zijn Agnes te gaan vragen. Hij had een mooie ring gekocht en deze stiekem meegenomen naar Brazilië. Alleen, twee weken voor de reis had Agnes de ring gevonden. In de la van Rene’s bureau in zijn werkkamer. Daar had Rene, dacht hij, de ring veilig verstopt. Agnes komt nooit op de kamer en al helemaal nooit in dat laatje. Maar nu wel. Ze zocht een postzegel en kon deze nergens vinden. Toen bedacht ze dat er misschien in Rene’s la wel een postzegel zou liggen. Na wat rommelen in de la vond ze geen poszegel, maar wel de ring en ze begreep direct waarvoor deze bedoeld was. Ze besloot het voor zicht te houden en net te doen alsof ze de ring nooit gevonden had.
Twee weken later waren ze in Brazilië. Het was een fantastische reis. Op een avond zaten te eten in een klein dorpje bij het water met ondergaande zon en uitzicht over een rivier met een waterval. Een beter moment kon Rene zich niet voorstellen. Hij toverde de ring uit zijn rugzak en ging met de zenuwen in zijn lijf op zijn knieën en vroeg Agnes of ze met hem wilde trouwen.
“Ja, leuk!”, zei Agnes. Ze vond het heel bijzonder, maar was ze wist het natuurlijk al lang. Ze probeerde met alle macht verrast te zijn. Te zeggen dat ze het nooit verwacht had. Ze probeerde er een traan uit te persen, maar het lukte niet.
Rene schok. Wat was dit? Ze was helemaal niet zo enthousiast en overrompeld zoals hij zicht had voorgesteld. Zoals je weleens hoort van vrienden of zoals je op vaak Net 5 ziet.  En in een flits ging er van alles door Rene heen: “Ze wil helemaal niet met me trouwen. Ze wil natuurlijk eigenlijk liever met haar ex, of die collega met een Harley. Ze wil natuurlijk eigenlijk met haar eerste vriendje met wie ze via schoolbank.nl sinds kort weer contact heeft. Of ze wil misschien wel met een vrouw, maar in ieder geval niet met mij.” In een seconde flitste dit allemaal door hem heen toen hij op zijn knieën met de ring in zijn hand voor Agnes zat. “Sorry”, zei Agnes. “Ik wist het al. Ik heb de ring twee weken geleden in je la gevonden.”
Alle lol was er voor Rene in een keer af. Hij had alles tot in de puntjes geregeld. Alles geheim gehouden en Agnes wiste het al twee weken. Waarom had ze dat niet gezegd? Of waarom zei ze het nu dan wel?  Zijn aanzoek was verpest.

Volgens mij zouden wij mannen dat toch anders doen. Als wij mannen per ongeluk een glip van de trouwjurk van onze aanstaande zien, zeggen wij heus niet, als ze snikkend met haar vader de trouwzaal binnenkomt: “ leuke jurk, alleen ik had ‘m al gezien!”. Nee, wij houden dat voor ons en snikken mee in de trouwzaal. Mannen kunnen beter doen alsof. Beter liegen dat we iets wel of iets niet weten. Daarom kunnen mannen ook zo goed vreemdgaan. Mannen kunnen geheimpjes bewaren en dat is maar goed ook.

Dus beloof elkaar tijdens het Ja-woord trouw te zijn, maar bedenk wel dat je niet altijd eerlijk hoeft te zijn!

Tekst: Jelle Kuiper