“Mariëlle, wil jij ons huwelijk sluiten op de plek waar we elkaar voor het eerst ontmoetten, op een parkeerplaats in de Noord Oost Polder?” Een half jaar voor de grote dag komen Peter en Ida met deze vraag. Als je me een beetje kent, dan weet je: ik zeg natuurlijk ja!

Maar ja, hoe gaan we dat dan doen? Want het is een parkeerplaats, geen officiële trouwlocatie, het is buiten, in het najaar/winter met twee bejaarde moeders erbij…. Maar met z’n drieën, bij mij aan de keukentafel, wordt het idee verder uitgewerkt.

Die dag ben ik voor één dag de reisleidster, in de door Ida en Peter gehuurde museumbus. Hun gasten zijn uitgenodigd voor het huwelijk, maar weten verder van niets. Samen met Peter halen we eerste Ida op, voor mij een nieuwe ervaring. Zo met de bruidegom, de bruid van huis ophalen! Daarna stappen we met de gasten in de mooie oude bus, op weg naar het oude havenhoofd, de ontmoetingsplek. Onderweg daar naar toe vertel ik in de bus het bijzondere verhaal van hun eerste kennismaking en het geluk dat ze bij elkaar hebben gevonden.

Het gaat gelukkig zoals we bedacht hebben. Gelukkig heeft de mooie oude bus wel een microfoon, want wat maken zo’n motor en een groep nerveuze gasten een herrie. Erg hard kan de bus niet rijden, de topsnelheid ligt op 70 km. Leuk is het wel, ik hang aan een stang om me in evenwicht te houden, terwijl ik vertel over de dochters van Ida die ook de getuigen zijn die dag, over vroeger, twee pubers en een moeder, wie voedt wie dan op? Eén van de dochters heeft zelfs weleens gezegd; “Mem do moast ek stringer wêse!”(dit is Fries voor: mama je moet ook strenger tegen mij zijn!) Aan mijn Friese uitspraak moet ik alleen nog werken.

Na een halfuurtje komen we aan bij de belangrijke eerste ontmoetingsplek van het bruidspaar en stappen we allemaal uit. Bruid en bruidegom vertellen waarom ze voor elkaar en het huwelijk kiezen. Alles werkt mee die dag. Er ligt nog een klein laagje sneeuw en de zon schijnt uitbundig en precies op het bruggetje waar het gelukkige paar gaat staan. Wij luisteren ademloos naar Ida die haar Peter vertelt waarom zij van hem houdt. Daarna vertelt Peter dat hij het leven met Ida ervaart als een sprookje, ook al gelooft hij daar niet in. Liefde op het eerste gezicht bestaat volgens hem ook niet, maar… verliefdheid vanaf de eerste dag… ja, dat wel! En hij besluit met, zoals ieder goed sprookje eindigt, een lang en gelukkig leven.

Volgens mij zijn beiden echt helemaal klaar voor de officiële huwelijkssluiting en dus stappen we weer in de bus, die ons vervoert naar de Orchideeënhoeve dat net om de hoek ligt. Een locatie die wel een officiële trouwlocatie is. Daar aangekomen gaan we naar de pas geopende vlindertuin, met zijn romantische grot, daar wacht de bode van de Gemeente met alle officiële stukken. Ik verstop me achter een rots en schiet in mijn toga. Grappig is de reactie van de gasten als blijkt dat de reisleidster opeens de trouwambtenaar blijkt te zijn! Want getrouwd wordt er, reken maar! Uit de grond van hun hart zeggen ze ‘Ja!’

Ida en Peter trouwden zeker anders dan anders, helemaal op hun manier en ook ik heb er echt van genoten.

Foto: Ron Moes

Mariëlle Jongmans is buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand en trouwambtenaar van www.bijzonderhuwelijk.nl. In haar werk maakt ze veel bijzondere huwelijken mee, die ze in haar columns vertelt.