Geen zout maar zoet water, maar mét een strand, net zo mooi. Het paviljoen ontving ons met open armen. Het is eind juni en in Nederland ben je nooit helemaal zeker van mooi weer, zo ook vandaag. Op weg naar het strand zie ik zon, regen en veel wolken, niet echt een stranddag zou je zeggen. Gelukkig valt het erg mee, als ik aankom klaart het weer steeds meer op. Het voordeel hiervan is dat er geen andere badgasten zijn. Vanuit het paviljoen loopt een houten steiger over het water naar een sfeervolle vlonder, die is aangekleed met loungebanken, ballonnen, een gezellige bar en bruidsgasten die er zin in hebben!

John, de bruidegom is toch veel minder stoer dan vorige week toen we elkaar spraken ter voorbereiding op vandaag. Gezonde spanning, denk ik maar. En John ziet er natuurlijk goed uit, maar Lesley is echt een plaatje! In een droom van een jurk (iedereen kent haar als heel sportief en praktisch) komt deze fysiotherapeute samen met haar vader aangelopen. Mooie muziek zorgt voor een geweldig begin van hun trouwceremonie. Waar de meeste stellen ringen wisselen na hun jawoord, geven Lesley en John elkaar een (sportief)horloge, iets dat weer helemaal bij hen hoort. We hebben vorige week nog geoefend met omdoen en toen kwam mijn juweliersachtergrond weer van pas ...

Na afloop werd er, in de zon, op ons houten eilandje, getoast.
De ballonnen gingen de lucht in en het feest kon beginnen, trouwen op het strand hoeft dus niet perse aan zee!

Het kan bijvoorbeeld ook op een grasveld langs een rivier.
De stoelen staan klaar, de bruidsgasten zitten en de bruiden komen in een klein bootje aangevaren.
We zingen ze naar ons toe op de melodie van de Beatles; Ob-la-di, Ob-la-da, welcome here and everybody veel plezier! Allebei in een jurk en dat is niet iets waar je deze dames nog veel in zult zien.
Een zwarte en een witte jurk, met bloemetjes in hun haar. Het is een prachtige middag in augustus als mijn eerste lesbische stel voet aan wal zet. Het wordt een ceremonie vol gelach en plezier, tweetalig, want één van de twee bruiden komt uit Australië en haar familie en vrienden zijn overgekomen om dit feest van liefde met haar mee te vieren. Gisteren hebben de meeste al hun tentjes opgezet, de Marokkaanse bruidstent van het bruidspaar is al beslapen, het eerste volleybalwedstrijdje blijft nog onbeslist, want er word nu eerst getrouwd!

Als de ringen worden gegeven blijkt één van de bruidsmeisje even plassen. Gelukkig is ze niet alleen en als ze komt aangerend voegt ze zich bij de twee andere schattige kleine meisjes. Na afloop is er taart, veel taart. Wel 10 verschillende soorten, met liefde gebakken door de bruidsgasten en dat proef  je!

Na het trouwen blijft het nog lang onrustig op en rond het water, het feest duurt tot in de late uurtjes en de volgende dag gaan ze gewoon door. Mijn eerste vrouwenstel zal ik me nog lang herinneren, wat een feest!

Tekst: Mariëlle Jongmans