Ik heb altijd hard geroepen dat ik nooit meer zou trouwen, maar toen het moment daar was, hebben we besloten om het op een bijzondere manier te doen. En hoe!!
Wij hadden onze vakantie al gepland naar Zuid-Afrika met vertrek op 1 november 2009. Wij hadden alleen een ticket en een huurauto geboekt. Voor de rest gingen wij ongepland op reis wat de overnachtingen betreft. Wij hadden niet echt een reisschema dus wisten we ook nog niet waar we zouden gaan verblijven.

John en ik zijn al 18 jaar bij elkaar. Hij is echt mijn vriendje, mijn maatje… Dat wij nooit eerder getrouwd zijn geweest had met mijn eerste huwelijk te maken 23 jaar geleden. Een slechte ervaring dus ik wilde geen herhaling. En daarom zijn wij al die jaren samenwonend door het leven gegaan. Maar door omstandigheden moesten er wat praktische zaken geregeld worden. Wij hadden al vaker tegen elkaar gezegd dat we echt een keer naar de notaris moesten om bepaalde zaken vast te leggen maar het kwam er maar niet van. Op een moment schoot het door mijn hoofd “waarom gaan wij niet trouwen”? Ik schrok er zelf van want ik was altijd degene die geroepen had nooit meer te trouwen... John was een beetje overdonderd toen ik hem het idee voorlegde maar hij was er ook niet afwijzend tegenover.

Toen de beslissing was genomen, was het nog niet duidelijk op welke manier wij het gingen doen. Wij vonden het stadshuis in onze woonplaats erg saai dus dat was al uitgesloten. We hadden onze vakantieplannen naar Zuid-Afrika al dus wellicht was dat een optie? Ik ben gelijk gaan Googlen op “trouwen in Zuid-Afrika” en kwam meteen op de website van Yolanda van Fundisa Weddings. Het zag er leuk uit, met foto’s en verhalen van andere bruidsparen die ons voor waren gegaan. Ik heb Yolanda direct een email gestuurd en snel daarna belde ze mij. Het was een heel gezellig gesprek en dit alles was 6 weken voordat wij naar Zuid-Afrika zouden gaan.

Het stond voor ons vast dat wij op een strand wilden trouwen en uiteindelijk werd het  “Boulders Beach” vlakbij Kaapstad en tevens de leefplek van honderden pinguïns. Na ons telefoongesprek heeft Yolanda mij informatie gestuurd met het “papierwerk” wat we moesten gaan regelen. Een uittreksel van het gemeente-/persoonregister maar ook een kopie van mijn echtscheidingsakte. Dat was wel een uitdaging omdat het 23 jaar geleden was en geen idee had waar het zou liggen. Dus heb ik met de rechtbank van mijn toenmalige woonplaats gebeld, maar er werd mij verteld dat ik bij het archiefbureau in Haarlem moest zijn, maar daar bleek het niet te liggen. Achteraf lag alles vanaf het jaar 1991 bij de rechtbank dus gelukkig ook mijn scheidingsakte. Dit alles nam ongeveer 2 weken in beslag. Achteraf was het niet zoveel werk maar je moet even weten welke wegen je moet bewandelen.
Voor ons stond ook vast dat wij niet teveel poespas wilde. Het was min of meer een “spontane actie” en niemand was op de hoogte van wat wij gingen doen. Trouwen doe je immers met en voor z’n tweeën. Aan de andere kant wilde wij wel het leuke nieuws delen met iedereen zodra wij terug waren dus had ik al een ontwerp voor een kaart gemaakt. Die zou iedereen ontvangen zodra wij terug waren. Maar het was alleen wachten op een trouwfoto en daar moesten we dus nog even geduld voor hebben...  Ook was ik al gauw geslaagd voor mijn droomjurk en John voor zijn pak. Al die tijd werd ik geplaagd door “binnenpretjes” en moest mezelf echt inhouden om het niet aan iemand te vertellen.
Zondag 1 november 2009 was het dan zover. Wij reden naar Schiphol voor onze vlucht naar Kaapstad. Het toevallige was dat Yolanda op dezelfde vlucht zat als wij. En tevens zou zij aanwezig zijn op onze trouwdag en onze getuige zijn. Wij vonden elkaar in het vliegtuig en hebben toen genoeg tijd gehad om persoonlijk kennis te maken. Yolanda is erg open en praat echt met passie over haar werk.

Wij arriveerden in Kaapstad ‘s avond laat en hadden gelukkig een transfer geregeld voor de eerste overnachting. Dit was bij “Maartens Guesthouse”, een Nederlandse man die daar woont en een guesthouse heeft met een geweldig uitzicht. Wij vonden hem erg gastvrij, gaf ons tips over van alles en nog wat en bracht ons op dinsdag 2 november na het ontbijt weg naar het autoverhuurbedrijf om onze huurauto te gaan ophalen. Vanaf daar reden wij een beetje onwennig en linksrijdend het drukke verkeer van Kaapstad in. Op naar Milnerton, een noordelijke buitenwijk van Kaapstad, waar wij een “pre-meeting” hadden met de trouwambtenaar.
Het was een leuk gesprek en wij moeten zeggen dat hij een gezellige man was met humor en een vriendelijk gezicht. We spraken met hem af dat de ceremonie in het Afrikaans gedaan zou worden, want dat leek ons erg leuk en erg kort zou zijn.
Na ons gesprek vervolgden wij onze weg naar Boulders Beach. Langs de kust reden wij onze trouwbestemming tegemoet. Toen wij aankwamen bij  “Boulders Beach Lodge” werden wij gastvrij ontvangen. Boulders Beach Lodge ligt tegenover het strand waar wij de volgende dag zouden trouwen en wij hadden daar 2 overnachtingen geboekt. De kamer was met zeezicht, eenvoudig maar had alles wat je nodig had. Wij hebben onze spullen uitgepakt en zijn gelijk naar de pinguïns gaan kijken. Hier zouden wij morgen staan, het was zo spannend!! 

Het weer zat  helaas niet  mee, het was zwaar bewolkt en er stond een hele harde wind. En op het strand lag heel veel “zeewier”. Wij bedachten ons toen ook, dat als de weersvooruitzichten niet beter zouden worden, de hele ceremonie dan binnen moest plaats vinden wat erg jammer zou zijn. Maar daar wilde ik nog maar niet aan denken. ’s Avonds werd ons trouwtaartje bezorgd die ik via de lodge nog geregeld had, wat ik in eerste instantie niet zou doen. Maar heb me later nog bedacht. Die avond zijn we vroeg gaan slapen. We waren erg moe van alle indrukken en de ceremonie zou om 08.30 uur plaatsvinden de volgende dag. Erg vroeg dus!
Dinsdag 3 november liep de wekker af om 06.00 uur. Ik had die tijd wel nodig om even lekker wakker te worden en alles op het gemakje te doen. Wat was ik blij toen ik de gordijnen open deed en een strakblauwe lucht zag en er stond geen zuchtje wind. Uitgerekend vandaag waren de weersgoden met ons. Dit was onze trouwdag op Boulders Beach. Nu begonnen bij mij de zenuwen toch wel wat toe te nemen. Het was tijd om ons aan te gaan kleden. John had geen idee hoe ik eruit zou gaan zien dus hij trok zich discreet terug in de badkamer terwijl ik mijn jurk aandeed. Ca. 20 minuten later deed hij de deur open en zag mij voor het eerst. Het was best een emotioneel moment. Het eerste wat hij zei was ”je lijkt wel een zeemeermin”. Nu zijn we al zo lang bij elkaar maar op dat moment ging er toch wel wat door mij heen. Het was echt een heerlijk moment: ik, die eruit zag als een zeemeermin, ging trouwen op het strand met de man van mijn leven. En ook John zag er prachtig uit.
Toen we gereed waren zijn we naar beneden gegaan en daar wachtte Yolanda ons op. Ontbijten was er niet bij, ik kreeg geen hap door mijn keel van de zenuwen. Even later arriveerde de trouwambtenaar en kort daarna fotograaf Jan Hendrik, een leuke jongeman die tevens ook onze getuige zou zijn.
Het moment was daar dat onze trouwceremonie zou beginnen. We zijn even terug naar onze kamer gegaan voor de foto, het moest natuurlijk wel lijken of John mij kwam halen. Daarna zijn we met z’n allen naar het strand gelopen en tot onze verbazing was het strand gedeeltelijk “schoongemaakt”. Yolanda had dit geregeld. Ook was er een groot hart in het zand getekend en stond er een pinguïn in die onze trouwringen droeg en het was de bedoeling dat wij in het hart gingen staan. Was zo leuk om te zien. Ook dit was het werk van Yolanda. Zo romantisch en wij vonden het zo leuk dat ze daar aan dacht.
De ceremonie was op ons verzoek zeer kort maar mooi en zoals afgesproken in het Afrikaans. John en ik hadden besloten om ook nog een woordje tegen elkaar te zeggen (our vow’s) en dat was natuurlijk emotioneel en een heel mooi moment. Na het uitwisselen van de ringen heeft Jan Hendrik het eerste deel van de foto’s gemaakt op het strand.
Na de strandceremonie zijn we teruggelopen naar de lodge voor het officiële gedeelte zoals het tekenen van de trouwakte want dit moet onder een dak gebeuren volgens de lokale wet.
Eindelijk waren we getrouwd… Het voelde wel bijzonder en wat kan een mens zich gelukkig voelen. Alles was perfect, de zon, de zee, het strand en de mensen om ons heen. We hebben een toost uitgebracht met de mensen die deze dag voor ons zo speciaal hadden gemaakt. Terwijl we nog met de champagne in de hand stonden kwamen er Nederlandse mensen naar ons toe, die gehoord hadden dat er een Nederlands stelletje was die zou gaan trouwen. Wij waren wel verbaasd maar vonden het ook erg leuk dat deze mensen ons spontaan kwamen feliciteren.
Na het officiële deel was het tijd voor het tweede gedeelte van de foto’s en dit hebben we gedaan bij de pinguïns. In tegenstelling tot het andere strand stond hier een stevig windje maar daardoor hebben we wel enkele spectaculaire foto’s kunnen maken.

Na het afscheid van Yolanda, de trouwambtenaar en fotograaf hebben wij ons omgekleed en zijn naar Kaap de Goede Hoop gereden en genoten van het mooie uitzicht. Onze dag eindigde wederom bij de pinguïns, we konden er niet genoeg van krijgen en “onze” dag speelde als een film af in ons hoofd.
Na ons trouwen hebben wij nog een kleine “honeymoon” gedaan en nog een week  rondgereden door de West Kaap. Aan het eind van onze vakantie hebben wij de foto’s bij Jan Hendrik opgehaald. Ik was echt verbaasd dat ze zo mooi waren. Jan Hendrik is echt een top fotograaf. Zodra we thuis waren gekomen hebben wij de kaart laten drukken en iedereen verrast met ons grote nieuws en een maand later een groot feest gegeven.
We kunnen niet anders dan concluderen dat alles perfect was. Alles zat mee, het verblijf, de mensen om ons heen en de prachtige locatie natuurlijk. Wij hadden nooit kunnen bedenken dat het allemaal zo indrukwekkend zou zijn. Alles dankzij  de input van Yolanda van Fundisa Weddings. Als we het mochten overdoen dan zouden wij het weer op deze manier doen. Het heeft toch veel meer inhoud dan een “gewone bruiloft in Nederland”.
De foto’s spreken voor zich. Er hangen 2 grote exemplaren in ons huis en als ik er naar kijk dan “beleef” ik weer even “ons moment” daar op Boulders beach. Ik ben ook erg trots op de fotograaf dat hij deze momenten zo prachtig heeft vastgelegd.
3 November 2010 zijn wij een jaar getrouwd en vertrekken wij wederom weer naar het prachtige Zuid-Afrika voor een rondreis van 2 weken. Want waar kan je beter je eerste trouwdag vieren dan waar je het ja-woord hebt gezegd?