Daar gaan we dan! Weddingplanners Sonja en Yvonne rijden voor me uit, want de speciale huwelijksbestemming voor vandaag ligt afgelegen: ‘ben je er niet eerder geweest, dan vind je het ook niet.’ Dit geldt overigens voor veel mooie locaties op Ibiza. We slaan af en verlaten de geasfalteerde hoofdweg.

Het zanderige pad waar we nu overheen hobbelen slingert van links naar rechts en doet me denken aan de talloze doodlopende weggetjes op het buureiland Formentera. Zonder de benodigde creativiteit is het vrijwel onmogelijk om de route die we afleggen succesvol te beschrijven (bij de dikke boom -niet die dunne- ga je naar links en dan bij de tweede grote -maar niet de grootste- steen sla je rechtsaf). Gelukkig dien ik simpelweg een stofwolk te volgen. Voor het eerst deze zomer draai ik de ramen van mijn auto dicht, uitgerekend op deze heetste dag van het seizoen. De airco blaast tevergeefs koude lucht naar binnen, want het zweet loopt over mijn rug en mijn wangen gloeien als een heet kacheltje. Ik geef me over aan de verstikkende zomerhitte, wat betekent dat ik mijn geklaag erover vanaf nu beperk tot een onopvallend puffen. Ik open de zoveelste fles Spa Blauw, neem een paar flinke slokken en begin me langzamerhand een waterballon te voelen. We parkeren aan (de veilige) rand een schaduwloze, open plek: een afgrond aan zee met schitterend uitzicht op het rotsige eiland Es Vedra... en ik maar denken alle mooie geheimen van het eiland inmiddels ontdekt te hebben. Ibiza heeft ook steeds weer wat nieuws te bieden! De bruiloftsgasten zijn reeds aanwezig. Het merendeel komt uit Nederland en ik maak hier en daar een praatje. ‘Werk je al lang op dit fantastische eiland?’ Deze zomer voor het eerst. ‘Bevalt het?’ Zeker weten. ‘Dus, je woont nu hier als het ware?’ Een beetje. ‘Jij weet vast wat ons te wachten staat... zitten Hans en Suus soms in die tent?’ Ik haal lachend mijn schouders op. Er hangt een aangenaam opgewonden sfeer in de helder blauwe lucht: niemand -behalve de weddingplanners, ik en uiteraard het bruidspaar zelf- weet wat er komen gaat en iedereen loert nieuwsgierig naar het vierkante tentje dat opgezet staat. Arme Hans en Susan, denken we met zijn allen, ons ervan bewust zijnde hoe vreselijk warm, plakkerig en benauwd het daarbinnen moet zijn. Vanaf de tenthoeken worden twee witte lopers naast elkaar uitgerold, die in een punt bij elkaar komen en waar -op veilige afstand van de afgrond- een ladder wordt neergezet.

De  trouwambtenaar klautert enthousiast omhoog. De champagne staat gekoeld en uit de aanwezige geluidsboxen klinkt muziek. Het liefdesspektakel gaat van start: daar komen Hans en Susan al uit hun broeikasje tevoorschijn. Niks trouwjurk en driedelig pak, maar op ellenlange stelten en beiden in een waanzinnig zwart-wit kostuum! Met name Hans lijkt extra groot met zijn hoge, kunstzinnige hoed op. Susan draagt een witte pruik met een lange zwarte veer aan de zijkant. In plaats van een sluier heeft ze een soort cape om die ze met twee stokken van teen tot top uitspreidt, waardoor het vleugels lijken. Iedereen begint verrast te juichen. Ik ga aan de slag met mijn camera, dit tafereell beloofd mooie plaatjes. ‘Ik zweet, ik puf en ik schiet foto’s, and I love it!’’

Zie ook: www.ibzinc.com en op youtube: Hans en Suus trouwen!!